Epilog ved Tasta historielags 10-årsjubileum


Ti år og fest med møje rabalder,
men ti år – e det någe te alder?
For Tasta e mette av alder og år,
ja, heilt ner te steinalder historien går.
Pionerane kom hit då isen smelta.
De kom ifra sør – øve Rhinens delta
og stopte på Tasta på slutten av ferden.
De kun’ikkje komma lenger i verden!


Ei hola på Viste va nærmaste granne;
Der va ikkje andre i resten av landet.
De jakta på villsvin, elgar og hjort,
og dialekten? Den lærte de fort.
De pitla vekk stein og spadde i jord.
De sådde og gjødsla så det blei fôr
te sauer, kyr, høner og mjøl;
ska tro om de åsså brygde litt øl?


De fysste på Tasta blei temmelig tamme.
Det e jo fra disse me adle stamme.
Sko hatt de på veggen i glass og ramme!


Viktige ting har hendt siden då.
Fortella alt – det e ikkje råd!
Må velga – og då blant viktige ting.
Nå tar eg ein snarvei og svære sving:
I to tusen og ein det kom for ein dag,
då starta an Jan et historielag –
og dette te heder for folk og fe,
inkludert an Bertel og Alfred "med le".
For nå me ska minnast småfolk som herre,
og må ikkje glømma å hedre an Sverre.
Han brakte te Tasta gull og æra.
Sånn e det blitt og sånn ska det væra.


Det va ikkje lenger eg nådde og rakk.
Det viktigste va å retta ein takk:
Me må ikkje glømma adle så sleit
og bygde Tasta så her blei greit.
Det e mange det – så vidt eg veit.


Me takke an Jan så styre så godt
og takke for laget som me har fått!


                                                                            

                                                                                                        ▪   Inge Bø